یه جور نگرانی مثل خوره افتاده توی ما که نکند شما ما را به کل فراموش کرده اید ببینید آقا ما اینجا هستیم ما را یادتان هست؟ یک قراری بود که شما جلو بیفتید و ما پشت سرتان و این حرفها........یادتان هست؟

حتما" این هم خاطرتان هست که شب رسیدیم بیابان....از بخت بد شاید مهتاب که بماند یک ستاره هم نبود .چنگ میزدیم به ردای هم که یکهو جا نمانیم چون گم اگر میشدیم  دیگر واویلا بود.

لرز هم گرفته بودیم چه جور ...عین جوجه ی یک روزه ای که پر و بال مادرش را پیدا نکند.لاکردار یک سرمایی شده بود انگاری رفتیم سرزمین یخبندان.سوز میزد توی چشم آدم.

هیچ کی هم نبود . رهگذری خارکنی مسافری..........هیچ. فقط باد بود هی هو میکشید و هماورد میخواست.بوته ی خارها را بلند میکرد و دیر میجنبیدیم می کوفت توی سر و رویمان . مثل یک زن بیابانی دور خودش میرقصید و شن می پاشید توی هوا .شن ریزه ها لای دندان قرچ قرچ می کرد.

هی یکی می افتاد زمین صف می ایستاد تا آه و ناله اش را بکند و پا شود تا یکی دیگر.شما گفتید" این طور که نمیشود. جلوی پایتان را هم نمی بینید" .راستی هم که نمی دیدیم پا که میگذاشتیم اصلا"نمیفهمیدیم کجا است.خار است...خاک است......سنگ است......ولی شما مثل ما نبودید ...چه جور آدم کف دستش را می شناسد؟شما همچین رهوار می رفتید که انگار کن کوره راه ها شیار های کف دستتان هستند .بلد راه بودید آقا چه بلدی..!!!!

بعدش یک تپه ی ماهوری چیزی پیدا شد ما منتظر دستور و حرف شما دیگر نشدیم.همان جا وارفتیم. شما هی دور ما چرخ زدید رفتید اینور آنور. دلتان شور ما را می زد که آیا تا صبح دوام می آوریم یا نه؟

یاد آوری اش البته شرمندگی است ولی چه می شود کرد؟اول زیر لبی بعد که رویمان باز شد بلند بلند شروع کردیم به ایراد بنی اسراییلی گرفتن.یه چیزهایی شبیه این که "ما را برگردان پیش فرعون آنجا خوش تر بودیم." "یک چیز بده همین جا بپرستیم.خدای تو خیلی دوره." حتی اشتباه نکنم آخرش یکیمان در آمد و گفت: "تو و خدایت بروید جلو کار ها را که کردید بیایید دنبال ما."

شما بدتان که نیامد هیچ.....ناز خریدید .وعده دادید ... دستمان را گرفتید و کشیدید .دورمان راه رفتید تا بلکه ما به رفتن رضا بدهیم. یادم نمی آید یکبار گفته باشید: "اکه هی ساربان یه مشت علیل و ذلیل شدم."حتی نشستید و برای پاهای تاولی مان گریه کردید . گفتید: "یک جور باید گرمتان کرد" گفتید:" اگر بشود کاری کرد جلوی پایتان را ببینید!"

ما فقط گوش می کردیم.پشت آن تپه کرخ و مات نشسته بودیم و مثل گنگ ها شما را دید می زدیم که دست سایبان چشم می کردید و نگران افق دور بیابان را می دیدید و با دلهره می گفتید : "این جا گم می شوید!" راست هم می گفتید ولی ما دیگر حوصله ی تا یید هم نداشتیم. همه ی جل و پلاسمان را پیچیده بودیم دورمان فقط چشمهایمان پیدا بود.آن هم نیمه باز و خمار. اولش چرت های نیمه کاره زدیم.بعد راستی  دیگر ندیدیمتان.صداتان  البته تا مدتها می آمد توی گوشمان التماس می کردید : "نخوابید حالا نه حالا نه"

من یکی که آخرین صدایی که از گلوتان شنیدم صدای فریاد بود . داد می کشیدید :"من یک آتش می بینم ."توی همان خماری با خودم گفتم لابد شما فکر کردید ما ساده ایم . به هوای یک آتشی آن دور ها چشممان را باز میکنیم و از این سکر کیفوری می آییم بیرون.ولی نه.......ما سنگین خوابیده بودیم.رفیقمان می گوید شما بعد گفتید : "می روم شعله بیاورم .باید گرمشان کنم!"گفتید : "نور باشد همه چیز درست می شود."ما لای خرناسه ها توی دلمان گفتیم : "طفلک....ساربان جوان!" گفتیم : "چرا دل نمی کنی از ما؟بابا راه خودت را بگیر برو دیگر "

صدای پایی نشنیدیم که بفهمیم از کدام  طرف رفته اید یا چه کار کرده اید ..... داشتیم هفت دولت و هفت تا پادشاه را خواب می دیدیم. نصفه های شب ولی پریدیم . دندان ها از سرما کلید...یک نرمه یخ روی موها و ابروهامان.دیدیم نیستید! پتو ،ردا و لباس هایتان را انداخته اید روی پاهای برهنه ی ما و رفته اید.دیدیم  با دست هاتان دور تا دور،تپه های شنی درست کرده اید که شغال ها ما را دیرتر ببینند . شتر خودتان را زانو زده کرده بودید حایل ما که نکندطوفان شن بیا ید یا گرد بادی . حتی تکه نان و ته مشک آبتان را هم گذاشته بودید کنار دستمان.

گفتیم حتما" جایی همین دور و بر هایید ،ولی نبودید،نه یک قدم نه ده قدم دور تر . فقط چیزی که بود،یک رگه ی مهتاب از آن ابر های تو در تو زده بود بیرون که می شد با همان باریکه ی نور،رد پایتان را پیدا کنیم. چهار دست و پا و وحشت زده افتادیم روی ردتان .

رد پا رفت تا یک بوته ی گزنک،بعد جلو تر،جلوتر و ناگهان قطع شد . ته یک جفت نعلین....ولی ردی از پاهای برهنه نبود . هیچی نبود . همه چیز همان جا روی نعلین ها تمام می شد .

فکر می کنید ما الآن کجاییم؟همان بیابان . همان شب. وحشت زده و یخ کرده کنار رد شما که یکهو تمام شده ،همین. نشسته ایم اینجا و باریکه ای نور از پشت ابر ها افتاده توی صورتمان.

آقای ساربان جوان! یعنی ممکن است ما را یادتان رفته باشد؟