چند وقتی است که قلبم درد می کند.احساس می کنم دارد می پرد بیرون.این تو جایش تنگ است. یا انگار در مشت گرفته ای و داری فشارش می دهی. داری می چلانی اش. آن قدر که خون ازش بزند بیرون.یا شاید چیزی توی گلویش گیر کرده. لقمه گلوگیر خورده. یا جایی خورده. ترک خورده. یا چیزی زده اند بهش. شکسته.

کاش می شد هر موقع که خواستی، بیندازی اش بیرون، یک نو اش را بگذاری توی قلبگاه. البته نه. قلب همین اش خوب است که تا آخر همان است که از اول بوده.برای همین است که فکر می کنی تو خود قلبت هستی و قلبت خود تو. هر چه داری از قلبت داری. خدا. زندگی. خاطره. دوست. دین. علم. و هر چه قلبت بزرگ تر باشد چیزهای بیش تری داری و قشنگ تری. و به خاطر همین است که اگر قلبت را عوض کنند دیگر تو هم عوض شده ای. تو، آن قبلی نیستی. به خاطر همین باید با خوب و بدش بسازی.

ولی نمی دانم چه دردش است لامصب. خودش را لوس کرده. بازی درآورده. می خواهد جلب توجه کند. آخر تازگی ها کم تر سراغش را گرفته ام. کم تر حال و احوالش را پرسیده ام. یعنی بیش تر گرفته ام. جدیدن همه کارهایم را با سر و دستم انجام می دهم. همین شب ها یکی داشت حرف می زد برایمان. می گفت: "شخصیت انسان شامل 3 بخش می شود که با 3 نماد سر، قلب و دست معرفی می گردند. سر نماد تفکر. قلب نماد عرفان. دست نماد عمل. اگر به هر کدام از آن ها توجه نشود به همان میزان شخصیت هم ناقص است." راست می گفت. شاید درد را بهانه کرده که بیش تر به اش توجه کنم. اصلن خاصیت درد همین است. تا دردت نگیرد که نمی فهمی چه مرضی داری تا بروی پی درمانش. قلب تنها جایی است که اگر درد بکند خودت می فهمی که خود خودش است. حتا اگر زمین و زمان هم بگوید نه، تو می گویی بله. خود خودش است. چون اگر دردش بگیرد، تمام بدنت درد می گیرد. از آن به بعد است که با سر و دست می روی به سمتش.

از درد می گفتم. درد بی درمان گرفته، به گمانم. نه نگرفته. هر کس برای خودش نسخه تجویز می کند. تازگی ها رفتم دکتر. معاینه کرد. چیزی دست گیرش نشد. گفت باید نوار قلب و اکو بگیرم. گرفتم. گفت: "دریچه میترال قلبت کج و کوله شده.یعنی اشکال اول از سینه ات است. سینه ات صاف نیست. به خاطر همین به قلبت فشار می آورد. اذیتش می کند. زده دهانش را سرویس کرده."

2،3 روز پیش رفتیم خانه مامان بزرگ. گفت: "این دکترها چیزی نمی فهمند! این را که به تو می دهم بخور؛ فردا نشده خوب شده ای." جوشیده گل بنفشه بود، به گمانم نامش. تلخ که نه، چیزی تو مایه های زهر مار بود. آن قدر که مامان بزرگ قبل خوردنم گفت: "بینی ات را بگیر. چشمت را هم ببند. یک نفس سربکش لیوان را!" فردایش مدام زنگ می زد (دروغ نگویم 8،7 باری شد) هی از مامان می پرسید خوب شده ام یا نه.قربانش بشوم.

بابا می گوید: " همه اش از موبایل است. این قدر با این گوشی بی صاحب سر و کله می زنی، این طور می شود. می زند به قلبت." دوایش هم لابد این است که گوشی دستت نگیری. قربانش بشوم.

اما یکی می گفت آن جا که قلب نیست. معده است. پیش خودم فکر کردم اگر معده این جا باشد، لابد روده هم یک تا دو وجب بالاتر چیزی نزدیکی های سر است. و قلب هم یک وجب بالاتر یعنی بالای سر! البته که قلب بالاتر از سر است، حتا اگر پایین تر باشد. ولی مطمئنم که "چند وقتی است که قلبم درد می کند" و هیچ جای دیگرم درد نمی کند. یعنی هیچ جای دیگرم نیست که درد بکند. یعنی وجودش (یا هر چیز دیگرش) را ندارد که بکند درد!

یکی دیگر وقتی فهمیده بود "چند وقتی است که قلبم درد می کند" اول فکر کرده بود به سرم زده است. یعنی فکر کرده بود چند وقتی است که سرم درد می کند. اما بعدش که مطمئن شد، SMS زد:

"الا بذکر الله تطمئن القلوب"