به نام تو...

نمی دونم چرا هر موقع میخوام باهات حرف بزنم، بی ادب میشم. یعنی حتی با رفقای صمیمی هم گاهی وقتها اینجوری حرف نمیزنم ... بعضی موقعها هم که اصلا نمیدونم چه جوری باید باهات صحبت کنم. می دونی ... نه اینکه نتونم با روشهای معمولی باهات ارتباط برقرار کنم؛ اما به هر حال هرموقع که دلم میگیره، وقتی صبرم تموم میشه، وقتی خسته می شم ... می بینم هیچ کس دور و برم نیست... دلم میخواد با تو حرف بزنم.

آخه تو نزدیکترینی. همه چیزمی ... أقرَبُ مِن حَبلِ الوَریدی ... از رگ گردن نزدیکتری...

اولین بار که اینو شنیدم با خودم فکر کردم یعنی چی؟ از رگ گردن نزدیکتر کجاست؟ ....

از رگ گردن نزدیکتر؟! ... یعنی قلب؟!... قلبم؟! خنده داره! قلب سیاه من؟! قلب پر از گناه من؟! قلب شکسته ... قلب خورد شده ی من که هر تیکه شو کسی برداشته و با خودش برده؟!... قلبی که حرمِ تو بوده اما من هر کسی جز تو رو توش راه دادم؟! بعضی ها رو با یه نگاه ... بعضی ها رو با یه جمله ... بعضی هارو به خاطر پول ... به خاطر وسوسه و شهوت ... به خاطر قیافه و جذابیت ... به خاطر هیچی و پوچی ... به خاطر کوفت و زهر مار...؟!

هر موقع هم که از این همه آدم خسته می شدم و از این همه بی کسی، تازه می اومدم منت کشی که خدا جونم! دوستت دارم... اما چه جوری حرف کسی رو که به هر کس و ناکسی گفته ((دوستت دارم)) و بعداً زده زیرش باور میکنی؟ چه جوری به کسی اعتماد میکنی که تا کوچکترین بلایی بهش میرسه صبرشو از دست میده و هر چی از دهنش در می آد بهت میگه؟!چه جوری میخوای وارد قلب کسی بشی که قلبش خیلی شلوغه؟!... خیلی بی کسه! خیلی شکسته!......

اما تو می اومدی و آرامش می دادی و می رفتی و باز همون قلب و همون سیاهی و همون شلوغی و همون بی کسی ... و باز هم فراموشی و غفلت از تو.... و باز هم ...

آهای خدایی که اینجایی ... همین جا... آهای خدایی که در برابر عزّتت همه چیز ذلیله... آهای خدایی که آفریننده ی هر آفریده ای ... آهای خدایی که گشاینده ی هر غم و اندوهی ... آهای یاری کننده ی هر بی کس ... آهای پرده پوش هر گناهکار ... آهای تنها پناه هر طرد شده ... آهای تنها امید من هنگام بلا و مصیبت ... آهای پناه کسی که هیچ پناهی نداره ... آهای رفیق کسی که هیچ  رفیقی نداره ... آهای کسی که از درون خموشان با خبری ... آهای کسی که گریه ی ترسیدگان را می بینی ... آهای روزی دهنده ی کودکان صغیر ... آهای رحم کننده بر پیران کبیر ... آهای به اعمال همه ی بندگانت خبیر و بصیر ... آهای منتهای آروزی آرزومندان ... آهای خدایی که برای کسی که بخونتت مجیبی و برای کسی که دوستت داشته باشه قریب ... آهای معصومیتِ چشم های دختر بچه ی 4 ساله ای که شب ها به انتظار غذا گرسنه خوابش میبره ... ... آهای حسرت دل مادری که سالهاست چشمش به دره تا فرزندش رو ببینه ... آهای ترمز ماشینی که درست جلوی پای پیرزن خسته ای توقف میکنه!  ... آهای شاخه ی درختی که باعث میشه توپ فوتبال بهش برخورد کنه و سوت نشه! ... آهای دست نامرئی ای که دست بچه ی 2 ساله ای رو که تازه راه رفتن یاد گرفته رو تو دست گرفته و نمیذاره بیفته! آهای نگاه عاشقانه ی عاشق به معشوق! آهای ... آهای رفیق... آهای نزدیک ... آهای عشق .... آهای تنها سرمایه ی من ... آهای خدا! ... توی این کویر سرد ... توی این آتشفشان منجمد ... توی این شهر خاکستری ... توی این آتیش که جای گرم کردن داره منجمد میکنه .... یکی داره داغون میشه ... از همین نزدیک، از همون بالا، از هرجا که نگاه کنی .. یکی داره از هُرم این سرما میسوزه ... یکی داره له میشه ... دل یکی اینجا داره از بی عشقی می ترکه... صبر یکی داره تموم میشه ... یکی داره داد میزنه : کمک... یکی داره با تمام وجودش میگه: دوستت دارم. یکی که اینقدر غرق گناهه که فقط دست توِ میتونه از این لجن زار درش بیاره ... یکی که جلو همه فیلم بازی میکنه اما به تو میرسه دستش رو میشه و ناله میکنه که : أینَ المَفّر؟ و جواب میشنوه: لا یُمکنُ الفِرار مِن حُکومتِه ... یکی که پیش همه ی خوبای درگاهت رفته تا شاید جوابشو بدن... یکی که چشمش به گنبد طلایی امام رضا که می افته بی اختیار لبخند میزنه ... یکی که حتی سگی هم نبود که سلطان نجف نپذیرتش ... یکی که حتی تو قتلگاه سید مظلومان دو عالم هم گریه اش نمیگیره ... یکی که حتی جای آن رود هم نیست که در حسرت بوسه اش بماند ... یکی که داره میسوزه ... یکی که به هیچکس نگفته ((دوستت دارم)) تا شاید یه روز بتونه به مولاش بگه: .... یکی که ... یکی که هچی نیست ... هیچی ... اما میدونه تو همه چیزی ... میدونه تو میشنویش ... تو می بینیش ... تو می فهمیش  ... یکی که دیگه حتی روش نمیشه با تو حرف بزنه ... یکی که میپرسه: کجایی؟ ... یکی که فقط تو می فهمی آرزوش چیه و فقط تویی که میتونی به آرزوش برسونی ... یکی که رسوای هر دو عالمه ... یکی که پیش همه ی خوبات بی آبرو شده ، اینقدر که از آبروی اونا استفاده کرده ... اینقدر که رفته تو مجلس خوبات اما هیچ تاثیری روش نداشته ... یکی که مشهدی و کربلایی و حاجی و... شده اما باز هم آدم نشده ... یکی که خسته س ... یکی که حتی توان گریه کردن هم نداره ... یکی که خجالت میکشه از بزرگراه بی انتهای شهید همت رد بشه ... یکی که جرات نگاه کردن توی چشمای جانبازای شیمیایی رو نداره ... یکی که خیلی اِفه ی نترسیدن از مرگ داره اما همین که قطار مترو توی تونل متوقف میشه رنگ از روش می پره ... یکی که دم از شهید و شهادت میزنه اما داره روی خونِ شون راه میره ... یکی که آب نبات بچگی هاشو گم کرده ... یکی که معصومیت چشماش از دست رفته ... یکی که  هر بار به قنوت میرسه از  دستهای خالیش پیش تو خجالت میکشه... یکی که...

خیلی پررواَم ... چه جوری روم میشه با اینهمه پستی و رذالت با تو حرف بزنم ... تو  که نباید به حرفهای من گوش کنی ... من که چیزی نیستم ... اصلا نیستم .. بی خیال ... اما یادت باشه ... یادت باشه یه بار یکی که هیچی نبود از دستش در رفت و بهت گفت : " دوستت دارم..."